Ölümle Yaşam Arasında Bir Dakika

Bir yerdeyim ama neresi bilmiyorum
Canım acıyor biliyorum
Ayağa kalkmak istiyorum
Birilerinin beni anlaması ümidiyle umut rüzgarlarına kapılıyorum.
Her giden bir cenaze bırakıyor kalbime
Hava soğuk
Kafamın içi bir şehir kalabalığı gibi
Etrafımda bir sürü insan geçiyor görmüyorlar mı beni
Bedenleri bir mağaza vitrini gibi hepsinin üstünde fiyat etiketi 600 TL dolar euro
Hepsi bir güvensizlik aynası takmış fakat köşede ayakkabısını bağlamak için duran kız arkadaşına tutması için verdiği telefonunu bile güvendiği için verdiğini bilemiyor
Hiç bir yüz tanıdık değil
Bir kaç kırık kalp gözüküyor uzaktan
Bir dakika duralım donsun ekran
Ben nasıl gördüm bunları aklımda deli sorular
 biri geliyor yanıma ve anlıyorum gerçekleri
Ölümümün üstünde  1gün 12 saat geçmiş
Virgül nasıl kullanılır çok iyi biliyordum ben, nasıl olsa her gidenden sonra bir yenisi için virgül koyabiliyordum
Ama nasıl olmuştu da virgül noktaya dönmüştü hemde kendi ismimden sonra...
Ve bir iki damla yağmur damlası düşüyor yere
Ağlamak hıçkıra hıçkıra veya
sessizce kimseye farkettirmeden ya da
 kalbine ağlamak
 yani gözlerimdeki o yağmur bulutu
Ve insanların söyledikleri geliyor aklıma
 ağlama
Okuldasın, iştesin, dışardasın, birileri görür, şimdi olmaz... Şimdi ise ağlayabilirdim kimse görmüyordu
Öz ağlarsa göz de ağlardı. Ağlamak hâlâ var olduğumun bir kanıtıydı
Bir ses duyuldu:
Evet biraz varsın, insanların kalbinde, sevdiklerinin kalbinde biraz varsın orada hâlâ yaşamaktasın dedi bana